Parafia pw. św. Antoniego w Luboszycach została erygowana 1 listopada 1924 r. W dużej mierze została wyodrębniona z Parafii pw. Podwyższenia Krzyża św. w Opolu. Budowę kościoła w stylu neoromańskim rozpoczęto 23 maja 1919 r., a poświęcenie kamienia węgielnego nastąpiło 21 września 1919 r. Parafia Chrystusa Króla w Opolu-Metalchemie: – kościół parafialny: 11.00, 18.00 – kościół filialny Matki Boskiej Królowej Polski w Opolu-Grotowicach: 9.30. 13. Parafia Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Opolu-Nowej Wsi Krolewskiej: 7.00. 9.00, 10.30, 16.30. Anny Samotrzeciej w Opolu - Chmielowicach, należąca do diecezji opolskiej, z siedzibą przy ul. Mikołaja Moczii 2, reprezentowana przez ks. Jacka Biernata. Kościelnym Inspektorem Ochrony Danych w diecezji jest ks. Wojciech Lippa, email: kiod@diecezja.opole.pl. Modlitwę ofiarujemy w intencji rodzin naszej parafii. Wśród wielu osób, towarzyszących Jezusowi w drodze krzyżowej, była także Ona - Jego Matka. Maryja, w której rolę wcieliła się Zuzia M., przy każdej stacji wypowiadała, co czuło Jej Matczyne serce, kiedy patrzyła na mękę i śmierć Syna. Msze św. w Opolu. Dekanat Opole, Dekanat Opole-Szczepanowice. Aktualny spis kościołów katolickich w Opolu, godziny mszy świętych w Opolu. Parafia wojskowa Zmartwychwstania Pańskiego w Brzegu. ul. Wita Stwosza 7/1. Parafia wojskowa Zmartwychwstania Pańskiego – rzymskokatolicka parafia w Brzegu. Parafia należy do dekanatu Wojsk Lądowych Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego [2] (do 6-12-2011 roku parafia należała do Śląskiego Dekanatu Wojskowego [3] ). 56. 4.12.22, Opole. W kaplicy adoracji przy rzymskokatolickim kościele pw. Przemienienia Pańskiego w Opolu (os. Armii Krajowej) udostępnianej parafii greckokatolickiej pw. Przemienienia Pańskiego w Opolu co niedzielę sprawowana jest Boska Liturgia czyli odpowiednik rzymskiej Mszy św. Proboszczem opolskich grekokatolików jest od 4 Parafia Rzymskokatolicka p.w. Wniebowzięcia NMP w Opolu Lubelskim. ul. Popijarska 2, 24 – 300 Opole Lubelskie. Tel. / Fax. +48818272104. Mail. kancelaria@parafiaopole.pl Jadwigi Śląskiej w Opolu-Malinie. Parafia została erygowana 1 sierpnia 1993 roku, z parafii św. Katarzyny w Opolu-Groszowicach. Kościół parafialny wybudowano w latach 1989–1993. Jego konsekracja miała miejsce 29 czerwca 1993 roku [2] . Parafia bł. Czesława w Opolu, Opole. 1,628 likes · 47 talking about this · 162 were here. MSZE ŚWIĘTE NIEDZIELNE: 7.00; 8.30; 10.00; 11.30; 14.00 LCZoEq. © 2020 Cmentarz Parafii WNMP w Opolu Lubelskim W XVI wieku Opole Lubelskie stanowiło ważny ośrodek ruchu reformacyjnego. W XVIII wieku, dzięki zakonowi pijarów, rozkwitło tam szkolnictwo. Staraniem o. Ignacego Konarskiego, powstała szkoła zawodowa, pierwsza na ziemiach polskich i jedna z pierwszych w Europie. LokalizacjaFunkcjaHistoriaKalendariumStylOpisOtoczenieLiteraturaLokalizacja Kościół usytuowany jest w samym centrum miasta, przy ulicy Popijarskiej. Funkcja Kościół rzymskokatolicki Historia Historia parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Opolu Lubelskim sięga średniowiecza. Po raz pierwszy pojawia się w dokumentach w 1325 r., zatem musiała istnieć już wcześniej. Swoim zasięgiem obejmowała znacznie rozleglejszy teren niż obecnie. W tych czasach istniał już zapewne pierwotny, drewniany, kościół. Sto pięćdziesiąt lat później Jan Długosz wspominał o Opolu w Liber beneficiorum: "Oppidum habens in se parochialem ecclesiam ligneam, Sanctae Mariae Assumptioni dicatam, cuius haeres Johannes Slupeczsky de armis Rawa..." (miasteczko mające w sobie drewniany kościół parafialny, pod wezwaniem Wniebowzięcia Św. Marii, którego dziedzic Jan Słupecki herbu Rawa...). W II połowie XVI wieku właściciele Opola, Słupeccy, przeszli na kalwinizm i przekazali swoim współwyznawcom dotychczasowy kościół parafialny. Miasto stało się silnym ośrodkiem reformacji, z działającą tam szkołą. W rękach protestantów świątynia pozostawała do lat 40. XVII wieku, kiedy to kolejny właściciel Opola, Jerzy Słupecki, przeszedł na katolicyzm. On też rozpoczął budowę pierwszego w tym miejscu, murowanego kościoła. Budowla została wzniesiona w latach 1650–1675, konsekracji dokonał w 1674 roku biskup krakowski Andrzej Trzebicki. W międzyczasie Opole Lubelskie zmieniło właścicieli. Po śmierci Jerzego Stanisława Słupeckiego, który zmarł w 1663 roku, nie pozostawiwszy męskiego potomka, jego wnuczka Teresa została wydana za mąż za Stanisława Tarłę. Tym samym Opole Lubelskie stało się własnością rodu Tarłów, którzy sprowadzili do miasta zakon pijarów, którym, w 1743 r., przekazano świątynię. Wkrótce potem budynek został poddany rozbudowie i został powiększony o obiegającą dookoła prezbiterium Kalwarię. Było to rozwiązanie wyjątkowe, mające na ziemiach polskich tylko trzy analogie – w podwarszawskiej Kobyłce, oraz w Krzemieniu i w Porycku (obecnie Ukraina). Dwie pierwsze są obecnie przebudowane, natomiast kościół w Porycku został rozebrany w 1945 roku. Układ przestrzenny obejścia, którego każde z ramion ma po siedem przęseł, świadczy o budowie tego obiektu dla pomieszczenia Kalwarii o czternastu stacjach. Nabożeństwo Drogi Krzyżowej w tej formie stawało się coraz bardziej popularne w I poł. XVIII w., wypierając inne rodzaje Drogi Krzyżowej. Na powstanie Kalwarii bez wątpienia wywarła wpływ obecność cząstki relikwii Drzewa Krzyża Świętego z lubelskiego kościoła oo. dominikanów. Najprawdopodobniej był to dar zakonników dla Feliksa Słupeckiego po jego konwersji z kalwinizmu na katolicyzm. Z obecnością relikwii w opolskim kościele związane jest także istnienie kaplicy pod wezwaniem Krzyża św. Cały kościół został odrestaurowany w 1798 roku. W czasie wojen napoleońskich był zamieniony na skład zboża. W 1803 roku obejście służyło za skład wojskowy. Dwa lata później odbył się remont obiektu. Kościół był ponownie odnawiany jeszcze w 1854 r. oraz w 1880 roku. Wtedy to między innymi odnowione zostały malowidła ścian i sklepień przez Adolfa Quappa i Wilhelma Riedla. Następny remont przeprowadzono w 1891 roku, kolejny w XX w. Obecnie kościół jest poddawany zakrojonym na szeroką skalę pracom konserwatorskim, które rzuciły nowe światło na jego historię. Kalendarium 1325 – pierwsza wzmianka o parafii w Opolu II połowa XV w. – Jan Długosz w Liber Beneficiorum wspomina o drewnianym kościele w Opolu II połowa XVI w. - świątynia przekazana wyznawcom kalwinizmu lata 40. XVII w. - powrót świątyni w ręce katolików 1650–1675 – budowa obecnego kościoła 1674 – konsekracja przez biskupa Andrzeja Trzebickiego II poł. XVII w. - Opole Lubelskie staje się własnością rodu Tarłów 1743 – świątynia przekazana zakonowi pijarów lata 40. XVIII w. – budowa klasztoru pijarów, architekt – Franciszek Magier 1744–1749 – rozbudowa kościoła z fundacji żony Jana Tarły, Elżbiety z Branickich 1751–1753 – powstaje polichromia autorstwa Józefa Meyera i Antoniego Dembickiego 1798 – remont kościoła pocz. XIX w. - w czasie wojen napoleońskich kościół zamieniony na skład zboża 1831 – likwidacja szkoły pijarskiej 1864 – kasacja zakonu pijarów i objęcie kościoła przez księży diecezjalnych 1854 – remont świątyni 1880 – renowacja fresków przez Adolfa Quappa i Wilhelma Riedla 1891 – kolejny remont 1958–1960 – konserwacja malowideł przez Eugeniusza Czuchorskiego, położenie nowej posadzki 1978–1983 – gruntowne prace konserwatorskie Styl Wczesny barok z późnobarokową rozbudową. Opis Kościół pw. Wniebowzięcia NMP w Opolu Lubelskim to budowla orientowana, murowana z cegły, jednonawowa, z wtórnie dobudowaną Kalwarią, w starszej literaturze nazywaną „obejściem” lub „krużgankami”. Całość na rzucie prostokąta o symetrycznym, wewnętrznym rozplanowaniu. Fasada świątyni dwuwieżowa. Nawa prostokątna, czteroprzęsłowa, z wysuniętymi z zachodnich narożników czwórbocznymi, trójkondygnacyjnymi wieżami. Elewacje zewnętrzne kościoła utrzymane są w stylu wczesnobarokowym, z wyjątkiem późnobarokowych elewacji kaplic, zakrystii i obejścia. Budowla pokryta jest dachem dwuspadowym nad prezbiterium i nawą, oraz pulpitowymi nad zakrystiami i obejściem. Kopuły nad kaplicami zwieńczone latarniami. Sklepienie nawy kolebkowe, ściany w całości pokryte polichromią pochodzącą z połowy XVIII wieku, autorstwa Antoniego Dembickiego i Józefa Meyera. W prezbiterium znajduje się scena Wniebowzięcia NMP, sceny z Pisma Św. Sklepienie zakrystii północnej ozdobione stiukami. Obejście, Kalwaria, otacza prezbiterium kościoła z trzech stron – północnej, zachodniej i południowej. Jego ściany nie wychodzą poza zewnętrzne ściany budynku, przez co kościół z zewnątrz wydaje się być trójnawowy, z transeptem. Wewnątrz obejście nie komunikuje się z nawą, stanowiąc zupełnie odrębną przestrzeń. Dzięki odpowiednim przejściom możliwe jest poprowadzenie procesji dookoła nawy, bez wchodzenia w jej przestrzeń. Od strony północnej Kalwaria posiada osobne wejście, które do niedawna jeszcze pełniło funkcje wejścia głównego. Prezbiterium kościoła jest nieco węższe i niższe od nawy głównej - prostokątne, trójprzęsłowe, zamknięte trójbocznie. Po jego obydwu stronach znajdują się zakrystie, każda o czterech oknach – po dwa na dole i dwa na piętrowej galerii. Chór muzyczny znajduje się w zachodniej części nawy. Został wykonany najprawdopodobniej około połowy XVIII w. Jest wsparty na czterech słupach z tzw. podchórzem sklepionym kolebkowo. Otoczony jest drewnianą balustradą ozdobioną u dołu lambrekinem. Na chórze znajdują się szesnastogłosowe organy z 1909 roku, produkcji firmy braci Rieger z Opawy. Wyposażenie kościoła jednolite, późnobarokowe z II poł. XVIII w., związane kompozycyjnie z architekturą. Składają się na nie drewniane ołtarze – główny, z obrazem Wniebowzięcia NMP, oraz osiem ołtarzy bocznych. Autorem obrazów jest Szymon Czechowicz. Z kościołem połączone są dwie kaplice. Północna pw. Krzyża Św. i południowa, pw. Matki Boskiej. Obydwie sklepione, w pierwszej z nich, nad mensą ołtarzową wisi rzeźbiony barokowy krucyfiks. Pod nim na mensie ustawiony jest relikwiarz w kształcie oszklonej trumny, a pośrodku tabernakulum o kształcie czworobocznej świątyni z kopułą. Na centralnej ścianie kaplicy południowej znajduje się obraz Matki Boskiej ze św. Stanisławem Kostką, Alojzym Gonzagą i Ignacym Loyolą. Na sklepieniu umieszczono scenę Adoracji hierogramu Matki Bożej przez aniołów, a w narożach alegoryczne postacie z kartuszami herbowymi. Wyposażenie kaplicy rokokowe. W ścianie wschodniej znajduje się też nagrobek z czarnego marmuru. Otoczenie Na terenie przykościelnym znajdują się zabudowania dawnego klasztoru pijarów, pochodzące z połowy XVIII w. (architekt Franciszek Magier, fundator Jan Tarło). Oprócz nich jest tam plebania, pochodząca najprawdopodobniej z okresu budowy kościoła i dawna dzwonnica, również siedemnastowieczna. Wstęp na ten obszar prowadzi przez dzwonnicę – bramę, pochodzącą z roku 1751 z fundacji Zofii z Krasińskich Tarłowej. Na terenie przykościelnym znajdował się niegdyś cmentarz. Opracowała Agata Witkowska Literatura Ks. Zahajkiewicz M. (opr.), Diecezja lubelska. Informator historyczny i administracyjny, Lublin 1985. MSZE ŚWIĘTE W NIEDZIELE I ŚWIĘTA 800, 930, 1100, 1230, 1800 Nieszpory i nabożeństwa:1715 MSZE ŚWIĘTE W DNI POWSZEDNIE 800, 1800 Nabożeństwa okresowe:1715 Spowiedź święta:przed każdą mszą świętą Zobacz więcej szczegółów KANCELARIA CZYNNA wtorek/czwartek:900 – 1000piątek: 1600 – 1700 W okresie wakacji:wtorek: 900 – 1000piątek: 1600 – 1700 Facebook YouTube Zobacz więcej szczegółów Administrator danych osobowych informuje, że wszystkie dane osobowe na stronie internetowej parafii św. Jacka w Opolu umieszczone zostały za zgodą osób, których dane dotyczą lub umieszczone są na podstawie prawa Państwowego i Kanonicznego.